143

تَفسيرُ الإمامَةِ بِالنُّورِ

862.الإمامُ الباقرُ عليه السلام ـ في قولِهِ تعالى : «فآمِنُوا باللّه ِ وَ رَس: النُّورُ و اللّه ِ الأئمّةُ مِنْ آلِ مُحمّدٍ صلى الله عليه و آله إلى يَومِ القِيامَةِ ، وَ هُمْ و اللّه ِ نُورُ اللّه ِ الّذي أنْزَلَ ، وَ هُمْ و اللّه ِ نُورُ اللّه ِ فِي السّماواتِ و فِي الأرضِ ، و اللّه ِ ... لَنُورُ الإمامِ في قُلوبِ المُؤمنينَ أنْوَرُ مِنَ الشَّمْسِ المُضيئةِ بِالنَّهارِ . ¹

863.الإمامُ الكاظمُ عليه السلام : الإمامةُ هِيَ النُّورُ ، و ذلكَ قولُهُ عزّ و جلّ: «آمِنُوا باللّه ِ وَ رَسُولِهِ و النُّورِ الّذي أنْزَلْنا» ² ، قالَ : النُّورُ هُوَ الإمامُ . ³

(انظر) عنوان 524 «النور» . الأمثال : باب 3548 .

144

مَوقِعُ الإمامَةِ

الكتاب:

وَ إِذِ ابْتَلَى إِبْرَاهِيمَ رَبُّهُ بِكَلِماتٍ فَأَتَمَّهُنَّ قالَ إِنِّي جاعِلُكَ لِلنّاسِ إِماما» . ⁴

الحديث:

864.الإمامُ الصّادقُ عليه السلام : إنَّ اللّه َ تبارَكَ و تعالى اتَّخَذَ إبراهيمَ عَبْدا قَبْلَ أنْ يَتَّخِذَهُ نَبِيّا ، و إنَّ اللّه َ اتَّخَذَهُ نَبِيّا قَبْلَ أنْ يَتَّخِذَهُ رَسُولاً، و إنَّ اللّه َ اتَّخَذَهُ رَسُولاً قَبْلَ أنْ يَتَّخِذَهُ خَليلاً، و إنَّ اللّه َ اتَّخـذَهُ خَليلاً قَبْلَ أنْ يَجْعَلَهُ إماما ، فَلَمّا جَمَعَ لَهُ الأشياءَ قالَ : إنّي جاعِلُكَ لِلنّاسِ إماما . ⁵

143

تفسير امامت به نور

862.امام باقر عليه السلام ـ در تفسير آيه «پس به خدا و پيامبرش و نورى كه فروفرمود : به خدا قسم اين نور، همان امامان از خاندان محمّد صلى الله عليه و آله هستند تا روز قيامت . به خدا سوگند آنان همان نورى هستند كه خداوند فرو فرستاده است . و به خدا سوگند هم ايشانند نور خدا در آسمانها و زمين . به خدا قسم ... نور امام در دلهاى مؤمنان از خورشيد درخشانِ نيمروز، تابان تر است.

863.امام كاظم عليه السلام : امامت، نور و روشنايى است؛ همان كه خداوند عزّ و جلّ فرموده: «به خدا و پيامبر او و نورى كه فرو فرستاديم ايمان آوريد» . نور همان امام است.

144

جايگاه امامت

قرآن:

«و [بياد آر] هنگامى كه ابراهيم را پروردگارش به كلماتى آزمود و او آنها را به انجام رسانيد، خدا فرمود: من تو را پيشواى مردم گردانيدم».

حديث:

864.امام صادق عليه السلام : خداوند تبارك و تعالى ابراهيم را به بندگى گرفت پيش از آن كه او را به پيامبرى برگزيند، و او را به نبوّت رساند پيش از آن كه به رسالت گزيند و او را رسول خود ساخت پيش از آن كه به دوستى برگزيند و او را دوست و خليل خود گردانيد پيش از آن كه امامش قرار دهد. و چون همه اين مقامات را در او گرد آورد فرمود: من تو را پيشواى مردم قرار دادم.