امام علي (عليه السلام):

يا مُؤمِنُ اِنَّ هذَا الْعِلْمَ وَالاَْدَبَ ثَمَنُ نَفْسِكَ فَاجْتَهِدْ فى تَعَلُّمِها فَما يَزيدُ مِنْ عِلْمِكَ وَ اَدَبِكَ يَزيدُ فى ثَمَنِكَ وَ قَدْرِكَ، فَاِنَّ بِالْعِلْمِ تَهْتَدى اِلى رَبِّكَ؛
اى انسان با ايمان، در حقيقت اين دانش و ادب، بهاى توست، پس در آموختن آن بكوش، زيرا هرچه بر دانش و ادبت افزوده شود، بر ارج و بهاى تو افزوده مى‏شود، چرا كه با دانش به سوى پروردگارت هدايت مى‏شوى.

رسول اكرم (صلى الله ‏عليه ‏و ‏آله):

قَلْبٌ لَيْسَ فيهِ شَى‏ءٌ مِنَ الحِكمَةِ كَبَيْتٍ خَرِبٍ ، فَتَعَلَّموا وعَلِّموا ، وتَفَقَّهوا ولا تَموتوا جُهّالاً ؛ فَاِنَّ اللّه‏َ لا يَعذِرُ عَلَى الْجَهْلِ؛
دلى كه در آن حكمت نيست، همچون خانه‏اى ويران است. پس بياموزيد و آموزش دهيد، بفهميد و نادان نميريد كه خداى عزّ و جلّ، بهانه‏اى را براى نادانى نمى‏پذيرد.

رسول اكرم (صلى الله ‏عليه ‏و ‏آله):

اِذا اَتى عَلَىَّ يَوْمٌ لا اَزْدادُ فيهِ عِلْماً ، فَلا بورِكَ فى طُلوعِ شَمْسِ ذلِكَ الْيَوْمِ؛
هرگاه روزى بيايد كه در آن بر دانشم نيفزايم، پس طلوع خورشيد آن روز بر من مبارك مباد.

رسول اكرم (صلى الله ‏عليه ‏و ‏آله):

طَـلَبُ الْعِلْمِ فَريضَةٌ عَلى كُلِّ مُسْلِمٍ ، فَاطْلُبُوا الْعِلْمَ مِنْ مَظانِّهِ ، وَاقْتَبِسوهُ مِنْ اَهْلِهِ؛
در پى دانش بودن، بر هر مسلمانى واجب است، پس دانش را از جايى كه احتمال بودنش هست، بجوييد و آن را از اهلش فراگيريد.

امام علي (عليه السلام):

اَعَزُّ الْعِزِّ الْعِلْمُ ؛ لاِءَنَّ بِهِ مَعْرِفَةُ الْمَعادِ وَ الْمَعاشِ، وَ اَذَلُّ الذُّلِّ الْجَهْلُ ؛ لاِءَنَّ صاحِبَهُ اَصَمُّ ، اَبْكَمُ ، اَعْمى ، حَيْرانُ؛
عزيزترين عزّت، دانش است، چرا كه با آن معاد شناخته مى‏شود و راه كسب معاش به دست مى‏آيد و خوارترين خوارى، نادانى است، چرا كه نادان كر و لال و كور و سرگردان است.

امام صادق (عليه السلام):

اَلْعِلْمُ مَقْرونٌ اِلَى الْعَمَلِ ، فَمَنْ عَلِمَ عَمِلَ ، ومَنْ عَمِلَ عَلِمَ ، وَالْعِلْمُ يَهْتِفُ بِالْعَمَلِ فَاِنْ اَجابَهُ وَ اِلاَّ ارْتَحَلَ عَنْهُ؛
دانش، با عمل همراه است، پس هر كه دانست، عمل كرد و هر كه عمل كرد، دانست و دانش، به عمل فرا مى‏خواند. پس اگر او را اجابت كرد، چه بهتر وگرنه از او جدا مى‏گردد.

رسول اکرم (صلي الله عليه و آله):

اَمَّا الْعِلْمُ ، فَيَتَشَعَّبُ مِنْهُ الغِنى وَ اِنْ كانَ فَقيرا ، وَ الْجودُ وَ اِنْ كانَ بَخيلاً وَ الْمَهابَةُ وَ اِنْ كانَ هَيِّنا ، وَ السَّلامَةُ وَ اِنْ كانَ سَقيما ، وَ الْقُربُ وَ اِنْ كانَ قَصيّا وَ الْـحَياءُ وَ اِنْ كانَ صَلِفا ، وَ الرِّفْعَةُ وَ اِنْ كانَ وَ ضيعا وَ الشَّرَفُ وَ اِنْ كانَ رَذْلاً وَ الْحِكْمَةُ وَ الْحُظْوَةُ فَهذا مايَتَشَعَّبُ لِلْعاقِلِ بِعِلْمِهِ فَطوبى لِمَنْ عَقَلَ وَ عَلِمَ؛
اما علم: اگر انسان فقير باشد، از آن بى‏نيازى حاصل مى‏شود، اگر بخيل باشد، سخاوت، اگر خوار باشد، عزّت، اگر بيمار باشد، سلامتى، اگر دور باشد، نزديك مى‏شود، اگر هرزه باشد، حيا، اگر پَست باشد، والايى، اگر حقير باشد، شرافت و حكمت و مَقام. پس اينها چيزهايى هستند كه از دانش خردمند به دست مى‏آيد. پس خوشا به حال آن كس كه عاقل بود و دانست.

امام علي (عليه السلام):

كُلَّمَا ازْدادَ عِلْمُ الرَّجُلِ زادَتْ عِنايَتُهُ بِنَفْسِهِ وَ بَذَلَ فى رياضَتِها وَ صَلاحِها جُهْدَهُ؛
هر اندازه دانش انسان بيشتر شود، توجه او به خودش بيشتر مى‏گردد و در رياضت و رشد و اصلاح نَفْس، كوشش بيشترى مى‏نمايد.

امام علي (عليه السلام):

يا طالِبَ الْعِلْمِ اِنَّ الْعِلْمَ ذو فَضائِلَ كَثيرَةٍ: فَرَاْسُهُ التَّواضُعُ وَ عَيْنُهُ الْبَراءَةُ مِنَ الْحَسَدِ وَ اُذُنـُهُ الْفَهْمُ وَ لِسانُهُ الصِّدْقُ وَ حِفْظُهُ الْفَحْصُ وَ قَلْبُهُ حُسْنُ النِّيَّةِ وَ عَقْلُهُ مَعْرِفَةُ الاَْشْياءِ وَ الاُْمورِ وَ يَدُهُ الرَّحْمَةُ وَ رِجلُهُ زِيارَةُ الْعُلَماءِ وَ هِمَّتُهُ السَّلامَةُ وَ حِكْمَتُهُ الْوَرَعُ وَ مُسْتَقَرُّهُ النَّجاةُ وَ قائِدُهُ الْعافيَةُ وَ مَرْكَـبُهُ الْوَفاءُ وَ سِلاحُهُ لينُ الْكَلِمَةِ وَ سَيْفُهُ الرِّضا وَ قَوْسُهُ الْمُداراةُ وَ جَيْشُهُ مُحاوَرَةُ الْعُلَماءِ وَ مالُهُ الاَْدَبُ ، وَ ذَخيرَتُهُ اِجْتِنابُ الذُّنوبِ وَ زادُهُ الْمَعْروفُ وَ مأواهُ الْمُوادَعَةُ وَ دَليلُهُ الْهُدى وَ رَفيقُهُ مَحَبَّةُ الاَْخْيارِ؛
اى جوياى دانش! دانش فضيلت‏هاى بسيارى دارد: سَرش تواضع، چشمش دورى از حسد، گوشش فهم، زبانش راستگويى، حافظه‏اش جستجو، دلش خوش‏نيّتى، عقلش شناخت اشياء و امور، دستش رحمت، پايش ديدار دانشمندان، همّتش سلامت، حكمتش تقوا، قرارگاهش نجات، جلودارش عافيت، مَركبش وفا، سلاحش نرمى سخن، شمشيرش خشنودى، كمانش سازگارى، سپاهش گفتگو با دانشمندان، داراييش ادب، اندوخته‏اش پرهيز از گناهان، توشه‏اش نيكى، جايگاهش، گفت‏وگو و مذاكره، رهنمايش هدايت و دوستش، عشق به نيكان است.

رسول اکرم (صلي الله عليه و آله):

اِنَّ لُقْمانَ قالَ لاِبْنِهِ : يا بُنَىَّ عَلَيْكَ بِمَجالِسِ الْعُلَماءِ وَ اسْتَمِعْ كَلامَ الْحُكَماءِ فَاِنَّ اللّه‏َ يُحْيِى الْقَلْبَ الْمَيِّتَ بِنورِ الْحِكْمَةِ كَما يُحْيِى الاَْرْضَ الْمَيتَةَ بِوابِلِ الْمَطَرِ؛
لقمان به پسرش گفت: فرزندم! همواره در مجلس دانشمندان باش و سخنان حكيمان را بشنو، كه خداوند، دل مرده را به نور حكمت زنده مى‏كند؛ همان گونه كه زمين مرده را با باران سيل‏آسا، زنده مى‏گرداند.

امام علي (عليه السلام):

اَلْعِلْمُ عِلْمانِ : مَطْبوعٌ ومَسْموعٌ ، ولا يَنْفَعُ الْمَسْموعُ اِذا لَمْ يَكُنِ الْمَطْبوعُ؛
علم دو گونه است: فطرى و شنيدنى، علم شنيدنى مفيد واقع نمى‏شود اگر علم فطرى نباشد.

امام علي (عليه السلام):

كُلَّ وِعاءٍ يَضيقُ بِما جُعِلَ فيهِ اِلاّ وِعاءُ الْعِلْمِ فَاِنَّهُ يَتَّسِعُ بِهِ؛
هر ظرفى كه در آن چيزى ريخته شود پر مى‏شود، مگر ظرف دانش كه هر چه در آن ريخته شود جا باز مى‏كند.

امام سجاد (عليه السلام):

لَوْ يَعْلَمُ النّاسُ ما فى طَـلَبِ الْعِلْمِ لَطَـلَبوهُ وَ لَو بِسَفْكِ الْمُهَجِ وَ خَوضِ اللُّجَجِ اِنَّ اللّه‏َ تَبارَكَ وَ تَعالى اَوحى اِلى دانيالَ : اِنَّ اَمْقَتَ عَبيدى اِلَىَّ الْجاهِلُ الْمُسْتَخِفُّ بِحَقِّ اَهْلِ الْعِلْمِ ، التّارِكُ لِلاِْقْتِداءِ بِهِمْ وَ اِنَّ اَحَبَّ عَبيدى اِلَىَّ التَّقىُّ الطّالِبُ لِلثَّوابِ الْجَزيلِ اَللاّزِمُ لِلْعُلَماءِ التّابِـعُ لِلْحُلَماءِ القابِلُ عَنِ الْحُـكَماءِ؛
اگر مردم مى‏دانستند كه در جستجوى دانش چه چيزى [نهفته] است، بى‏گمان در پى آن مى‏رفتند، حتّى اگر با ريخته شدن خون و فرو رفتن در اعماق دريا باشد. خداى تبارك و تعالى به دانيال وحى كرد: منفورترين بندگانم نزد من، نادانى است كه حق اهل علم را سبك بشمارد و پيروى از ايشان را رها كند و محبوب‏ترين بندگانم نزد من، تقوا پيشه‏اى است كه جوياى پاداش فراوان، همراه دانشمندان، پيرو بردباران و پذيراى حكيمان باشد.

رسول اکرم (صلي الله عليه و آله):

مَنْ جاءَهُ الْمَوتُ وَ هُوَ يَطْلُبُ الْعِلْمَ لِيُحْيِىَ بِهِ الاِْسلامَ كانَ بَيْنَهُ وَ بَيْنَ الاَْنبِياء دَرَجَةٌ واحِدَةٌ فِى الْجَنَّةِ؛
هر كس در جستجوى دانش باشد تا با آن اسلام را زنده كند و مرگ او فرا رسد، در بهشت ميان او و پيامبران تنها يك درجه فاصله است.

امام هادي (عليه السلام):

لَولا مَنْ يَبْقى بَعْدَ غَيْبَةِ قائِمِكُمْ عليه‏السلام مِنَ الْعُلَماءِ الدّاعينَ اِلَيْهِ وَ الدّالّينَ عَلَيْهِ وَ الذّابّينَ عَنْ دينِهِ بِحُجَجِ اللّه‏ِ وَ المُنْقِذينَ لِضُعَفاءِ عِبادِ اللّه‏ِ مِنْ شِباكِ اِبْليسَ وَ مَرَدَتِهِ وَ مِنْ فِخاخِ النَّواصِبِ لَما بَقىَ اَحَدٌ اِلاَّ ارْتَدَّ عَنْ دينِ اللّه‏ِ وَ لكِنَّهُمُ الَّذينَ يُمْسِكونَ اَزِمَّةَ قُلوبِ ضُعَفاءِ الشّيعَةِ كَما يُمْسِكُ صاحِبُ السَّفينَةِ سُكّانَها اُولئِكَ هُمُ الاَْفْضَلونَ عِندَ اللّه‏ِ عَزَّوَجَلَّ؛
اگر پس از غايب شدن حضرت قائم عليه‏السلام دانشمندان الهى كه مردم را به سوى او دعوت مى‏كنند و راهنمايى مى‏نمايند و از دينش دفاع مى‏كنند و بندگان ناتوان خداوند را از دام شيطان و دام‏هاى دشمنان اهل بيت عليهم‏السلام نجات مى‏دهند، نبودند، هيچ كس نمى‏ماند مگر اين‏كه از دين باز مى‏گشت، ولى آنان‏اند كه زمام دل‏هاى شيعيان ضعيف را همچون سكّان در دست ناخداى كشتى به دست گرفته‏اند. اينان همان انسان‏هاى برتر نزد خداوندند.

پيامبر اکرم (صلي الله و عليه و آله):

اِنَّ اللّه‏َ تَعالى قَدْ تَكَفَّلَ لِطالِبِ الْعِلْمِ بِرِزْقِهِ خاصَّةً عَمّا ضَمِنَهُ لِغَيْرِهِ؛
بى‏گمان خداوند متعال روزى جوياى دانش را به‏طور ويژه، افزون بر آنچه براى ديگران تضمين كرده، به عهده گرفته است.

امام صادق (عليه السلام):

وَ الْمُتَعَلِّمُ يَحْتاجُ اِلى رَغْبَةٍ وَ اِرادَةٍ و فَراغٍ وَ نُسُكٍ وَ خَشْيَةٍ وَ حِفْظٍ وَ حَزْمٍ؛
دانش اندوز به شوق، اراده، فراغت، عبادت، ترس از خدا، مراقبت و آينده‏نگرى نياز دارد.

امام رضا (عليه السلام):

رَحِمَ اللّه‏ُ عَبْدا اَحيا اَمْرَنا ... يَتَعَلَّمُ عُلومَنا وَ يُعَلِّمُهَا النّاسَ ، فَاِنَّ النّاسَ لَوْ عَلِموا مَحاسِنَ كَلامِنا لاَتَّبَعونا؛
رحمت خدا بر بنده‏اى را كه امر ما را زنده كند... دانش‏هاى ما را فرا گيرد و به مردم بياموزد. اگر مردم زيبايى‏هاى سخنان ما را مى‏دانستند، از ما پيروى مى‏كردند.

امام علي (عليه السلام):

خُذوا مِنْ كُلِّ عِلْمٍ اَحْسَنَهُ فَاِنَّ النَحْلَ يَاْكُلُ مِنْ كُلِّ زَهْرٍ اَزْيَنَهُ فَيَتَوَلَّدُ مِنْهُ جَوهَرانِ نَفيسانِ: اَحَدُهُما فيهِ شِفاءٌ لِلنّاسِ وَ الآْخَرُ يُسْتَضاءُ بِهِ؛
از هر دانشى بهترينش را انتخاب كنيد، زنبورِ عسل از هر گلى زيباترينش را مى‏خورد. در نتيجه دو جواهر گران‏بها از آن توليد مى‏شود: يكى (عسل) براى مردم شفاست و ديگرى (موم) كه از آن روشنايى مى‏گيرند.

امام باقر (عليه السلام):

اَلْعُلَماءُ فى اَنـْفُسِهِمْ خانَةٌ اِنْ كَـتَمُوا النَّصيحَةَ اِنْ رَاَوْا تائِها ضالاًّ لا يَهْدونَهُ اَوْ مَيِّتا لا يُحْيونَهُ فَبِئْسَ ما يَصْنَعونَ لاَِنَّ اللّه‏َ تَبارَكَ وَ تَعالى اَخَذَ عَلَيْهِمُ الْميثاقَ فِى الْـكِتابِ اَنْ يَاْمُروا بِالْمَعْروفِ وَ بِما اُمِروا بِهِ وَ اَنْ يَنْهَوْا عَمّا نُهوا عَنْهُ وَ اَنْ يَتَعاوَنوا عَلَى الْبِرِّ وَ التَّقْوى وَ لا يَتَعاوَنوا عَلَى الاِْثْمِ وَ الْعُدْوانِ؛
اگر دانشمندان نصيحت را پنهان دارند، خيانت كرده‏اند. اگر سرگشته گمراهى را ديدند و او راراهنمايى نكردند و يا (دل) مرده‏اى را زنده ننمودند، وه كه چه كار زشتى كرده‏اند! چون خداوند تبارك و تعالى در كتاب از ايشان پيمان گرفته كه به معروف و آنچه فرمان يافته‏اند فرمان دهند و از آنچه نهى شده‏اند نهى كنند و بر نيكوكارى و پرهيزكارى، يكديگر را يارى كنند و در گناه و ستم يكديگر را يارى نكنند.

پيامبر اکرم (صلي الله عليه و آله):

لِعَلىٍّ عليه‏السلام فى ذِكْرِ صِفاتِ الْمُؤمِنِ ـ : لا يَرُدُّ الْحَقَّ مِنْ عَدُوِّهِ، لا يَتَعَلَّمُ اِلاّ لِيَعْلَمَ ، وَ لا يَعْلَمُ اِلاّ لِيَعْمَلَ؛
به على عليه السلام درباره صفات مؤمن فرمودند: حق را از دشمنش مى‏پذيرد، نمى‏آموزد مگر براى آن‏كه بداند و نمى‏داند مگر براى آن‏كه عمل كند.

امام علي (عليه السلام):

اَلا لا تَنالُ الْعِلْمَ اِلاّ بِسِتَّةٍ ؛ سَاُنبيكَ عَنْ مَجموعِها بِبَيانِ: ذَكاءٌ وَ حِرصٌ وَاصْطِبارٌ وبُلْغَةٌ ؛ و اِرشادُ اُستادٍ وَ طولُ زَمانِ؛
هرگز به دانش دست نمى‏يابى مگر با شش چيز؛ كه من در اين سخن، تو را از همه آنها آگاه مى‏كنم: هوش، حرص، شكيبايى، شايستگى؛ راهنمايى استاد و درازاى زمان.

پيامبر اکرم (صلي الله عليه و آله):

تَناصَحوا فِى الْعِلْمِ ، فَاِنَّ خيانَةَ اَحَدِكُمْ فى عِلْمِهِ اَشَدُّ مِنْ خيانَتِهِ فى مالِهِ وَ اِنَّ اللّه‏َ سائِلُـكُمْ يَوْمَ الْقيامَةِ؛
در دانش، خيرخواه يكديگر باشيد كه خيانت هر يك از شما در دانشش، سخت‏تر از خيانت او در مالش مى‏باشد و خداوند روز قيامت از شما بازخواست مى‏كند.

امام باقر (عليه السلام):

مَنْ عَلَّمَ بابَ هُدىً فَلَهُ مِثْلُ اَجْرِ مَنْ عَمِلَ بِهِ وَ لا يُنْقَصُ اُولئِكَ مِنْ اُجورِهِمْ شَيْئاً وَ مَنْ عَلَّمَ بابَ ضَلالٍ كانَ عَلَيْهِ مِثْلُ اَوزارِ مَنْ عَمِلَ بِهِ وَ لا يُنْقَصُ اُولئِكَ مِنْ اَوزارِهِمْ شَيْئا؛
هركس باب هدايتى را به كسى آموزش دهد، پاداش همه كسانى را كه به آن عمل كنند، دارد، بى آنكه چيزى از پاداش آنان كم شود و هركس باب گمراهى را ياد دهد، گناهان همه كسانى كه بدان عمل كنند، بر او نيز بار مى‏شود، بى آن‏كه چيزى از گناهان آنان كم شود.

امام علي (عليه السلام):

جالِسِ الْعُلَماءَ يَزْدَدْ عِلْمُكَ وَ يَحْسُنْ اَدَبُكَ وَ تَزْكُ نَفْسُكَ؛
با علما هم‏نشين باش، تا علمت زياد و ادبت نيكو و جانت پاك گردد.

پيامبر اکرم (صلي الله عليه و آله):

لا تَجْلِسوا مَعَ كُلِّ عالِمٍ، اِلاّ عالِماً يَدْعوكُمْ مِنْ الخَمْسِ اِلى الْخَمْسِ : مِنَ الشَّكِّ اِلَى الْيَقينِ، وَ مِنَ الْعَداوَةِ اِلَى النَّصيحَةِ وَ مِنَ الْكِبْرِ اِلَى التَّواضُعِ وَ مِنَ الرّياءِ اِلَى الاِْخْلاصِ وَ مِنَ الرَّغْبَةِ اِلَى الزُّهْدِ؛
با هر عالمى ننشينيد، مگر عالمى كه شما را از پنج چيز به پنج چيز دعوت كند: از شكّ به يقين، از دشمنى به خيرخواهى، از تكبّر به تواضع، از ريا به اخلاص و از علاقه به دنيا به بى‏اعتنايى به آن.

امام علي (عليه السلام):

خَيْرُ مَنْ شاوَرْتَ ذَوُو النُّهى وَالْعِلْمِ ، وَ اُولُو التَّجارِبِ وَ الْحَزْمِ؛
بهترين مشاوران، دارندگان عقل، علم، تجربه و دورانديشى‏اند.

پيامبر اکرم (صلي الله و عليه و آله):

ما مِنْ عالِمٍ اَو مُتَعَلِّمٍ يَمُرُّ بِقَرْيَةٍ مِنْ قُرَى الْمُسْلِمينَ اَو بَلْدَةٍ مِنْ بِلادِ الْمُسْلِمينَ وَ لَمْ يَاْكُلْ مِنْ طَعامِهِمْ وَ لَمْ يَشْرَبْ مِنْ شَرابِهِمْ وَ دَخَلَ مِنْ جانِبٍ وَ خَرَجَ مِنْ جانِبٍ اِلاّ رَفَعَ اللّه‏ُ تَعالى عَذابَ قُبورِهِمْ اَرْبَعينَ يَوْما؛
هيچ دانشمند و يا دانش‏اندوزى از روستايى از روستاها و يا شهرى از شهرهاى مسلمانان نمى‏گذرد و از خوراك آنان نمى‏خورد و از نوشيدنى آنان نمى‏نوشد و از يك طرف وارد نمى‏شود و از طرف ديگر خارج نمى‏گردد، جز آنكه خداى متعال عذاب قبرهايشان را تا چهل روز بر مى‏دارد.

پيامبر اکرم (صلي الله و عليه و آله):

اِنَّ شَرَّ الشَّرِّ شِرارُ الْعُلَماءِ وَ اِنَّ خَيْرَ الْخَيْرِ خيارُ الْعُلَماءِ؛
بدترين بدها، دانشمندان بدند و بهترين خوب‏ها، دانشمندان خوب‏اند.

پيامبر اکرم (صلي الله و عليه و آله):

اِذَا الْتَبَسَتْ عَلَيْكُمُ الفِتَنُ كَقِطَعِ اللَّيْلِ الْمُظْلِمِ فَعَلَيْكُمْ بِالْقُرآنِ ... و لَهُ ظَهْرٌ وَ بَطْنٌ فَظاهِرُهُ حُكْمٌ وَ باطِنُهُ عِلْمٌ ... فيهِ مَصابيحُ الْهُدى وَ مَنارُ الْحِكْمَةِ وَ دَليلٌ عَلَى الْمَعْرِفَةِ لِمَنْ عَرَفَ الصِّفَةَ؛
هنگامى كه فتنه‏ها چون پاره‏هاى شب تار بر شما مشتبه شود، به قرآن روى بياوريد ... براى قرآن ظاهرى و باطنى است. ظاهر آن حكمت و باطن آن دانش است ... در قرآن چراغ‏هاى هدايت و نشانه‏هاى حكمت و راهنماى معرفت هست، براى كسى كه ويژگى‏اش را شناخت.

پيامبر اکرم (صلي الله و عليه و آله):

پيامبر اکرم (صلي الله و عليه و آله):

لَو خِفْتُمُ اللّه‏َ حَقَّ خيفَتِهِ لَعَلِمْتُمُ الْعِلْمَ الَّذى لا جَهلَ مَعَهُ ، وَ لَو عَرَفْتُمُ اللّه‏َ حَقَّ مَعْرِفَتِهِ لَزالَتْ بِدُعائِكُمُ الْجِبالُ؛
اگر از خدا چنانكه بايد مى‏ترسيديد، به دانشى ناب دست مى‏يافتند و اگر خدا را چنانكه بايد مى‏شناختيد، با دعايتان كوه‏ها از ميان مى‏رفتند.

پيامبر اکرم (صلي الله و عليه و آله):

اِنَّ الْعَبْدَ لِيُذْنِبُ الذَّنْبَ فَيَنْسى بِهِ الْعِلْمَ الَّذى كانَ قَدْ عَلِمَهُ؛
انسان گناه مى‏كند، پس با آن، علمى را كه پيشتر مى‏دانسته، از ياد مى‏برد.

امام علي (عليه السلام):

... زَلَّةُ الْعالِمِ كَانْكِسارِ السَّفينَةِ تَغْرَقُ و تُغْرِقُ مَعَها غَيْرَها؛
لغزش عالم، مانند شكستن كشتى است. خود، غرق مى‏شود و ديگران را هم با خود غرق مى‏كند.

امام علي (عليه السلام):

لَولا... ما اَخَذَ اللّه‏ُ عَلَى الْعُلَماءِ اَلاّ يُقارّوا عَلى كِظَّةِ ظالِمٍ وَ لا سَغَبِ مَظْلومٍ لاََلْقَيْتُ حَبْلَها عَلى غارِبـِها؛
اگر خداوند از علما پيمان نگرفته بود كه با پرخورى ظالم و گرسنگى مظلوم آرام نگيرند، زمام خلافت را به حال خود رها مى‏كردم.

امام علي (عليه السلام):

ما اَخَذَ اللّه‏ُ ميثاقاً مِنْ اَهْلِ الْجَهْلِ بِطَـلَبِ تِبْيانِ الْعِلْمِ حَتّى اَخَذَ ميثاقاً مِنْ اَهْلِ الْعِلْمِ بِبَيانِ الْعِلْمِ لِلجُهّالِ؛ لاَِنَّ الْعِلْمَ كانَ قَبْلَ الْجَهْلِ؛
خداوند، از مردم نادان پيمانى براى جستجوى دانش نگرفت، مگر اين‏كه پيمان بيان كردن دانش براى نادانان را از اهل دانش گرفت، چرا كه دانش، پيش از نادانى بود.

پيامبر اکرم (صلي الله عليه و آله):

يَجى‏ءُ الرَّجُلُ يَوْمَ الْقيامَةِ وَ لَهُ مِنَ الْحَسَناتِ كَالسَّحابِ الرُّكامِ اَو كَالْجِبالِ الرَّواسى فَيَقولُ: يا رَبِّ ، اَنـّى لى هذا وَ لَمْ اَعْمَلها؟ فَيَقولُ : هذا عِلْمُكَ الَّذى عَلَّمْتَهُ النّاسَ يُعْمَلُ بِهِ مِنْ بَعْدِكَ؛
انسان، در روز قيامت مى‏آيد و با خود كارهاى نيكى چون ابرهاى انبوه يا كوه‏هاى سر به فلك كشيده دارد، پس مى‏گويد: پروردگارا ! اينها را كه من انجام نداده‏ام، اينها از كجايند؟ [خداوند] مى‏فرمايد: اين، دانش توست كه به مردم آموختى و پس از تو، به آن عمل كردند.

امام علي (عليه السلام):

نَـكَدُ الْعِلْمِ الْكَذِبُ وَ نَـكَدُ الْجِدِّ اللَّعِبُ؛
آفت علم دروغ و آفت جديت، بازى است.